PARAFIE I KOŚCIOŁY

    

 

Kościoły i kaplice w gminie Żarów

A A A

  
 

KAPLICA W BOŻANOWIE

Wybudowana została w stylu barokowym na początku XVIII w. z inicjatywy opata krzeszowskiego Dominika Geyera. Budowla wyposażona była w wieżyczkę z zawieszonym dzwonem. Jej wyburzenie datowane jest na koniec lat 80-tych XIX w., kiedy to powstała nowa droga łącząca Świdnicę z Żarowem. Na początku XX w. w miejscowości wybudowana została nowa kaplica. Zachowana do dziś murowana z czerwonej cegły budowla utrzymana jest w stylu neogotyckim. Obiekt jest wolnostojący, jednokondygnacyjny z czworoboczną sygnaturką w konstrukcji drewnianej. Umieszczony osiowo otwór drzwiowy kaplicy zwieńczony jest ostrołukiem. Budowlę przykrywa dwuspadowy dach ceramiczny. Dach wieżyczki z iglicą pokryty jest blachą


KOŚCIÓŁ PW. ŚW. STANISŁAWA BISKUPA I MĘCZENNIKA W BUKOWIE

Wzniesiony w połowie XIII w. przed 1260 r. w stylu późnoromańskim. W XIV w. powiększony o część zachodnią, a w połowie XVIII w. o dwie barokowe kaplice dobudowane od południa i od północy. Świątynia orientowana, jednonawowa z symetrycznymi kaplicami, tworzącymi w rzucie formę krzyża. Po stronie zachodniej kwadratowa wieża pokryta ostrosłupowym hełmem. Prostokątne prezbiterium zakończone trójboczną absydą pokryte jest sklepieniem krzyżowo-żebrowym. W prezbiterium znajduje się gotyckie sanktuarium. Nawę pokrywa drewniany sufit.

Wystrój wnętrza (dominuje barok):

  • ołtarz główny, dwukondygnacyjny, wykonany z polichromowanego i złoconego drewna

  • na ołtarzu głównym dwa obrazy: Męczeństwo św. Stanisława B.M., Trójca Święta

  • na konsolach przy kolumnach wyrzeźbione postacie św. Augustyna i biskupa

  • drugi ołtarz Matki Boskiej w kaplicy chrzcielnej datowany jest na 1 połowę XVIII w.

  • trzeci ołtarz z figurami św. Piotra i Pawła, wykonany w XVIII w. znajduje się w kaplicy południowej

  • późnobarokowa ambona ozdobiona jest 4 figurami ewangelistów, a wieloboczny baldachim zwieńcza figura świętego

  • barokowa chrzcielnica

  • na XVIII w. datowane są dwa obrazy: Zwiastowanie i Św. Jerzy

  • z 1738 r. pochodzi kamienne (piaskowiec) epitafium kanonika wrocławskiej kolegiaty św. Krzyża i proboszcza opolskiego Jana Ignacego Frantzke

Obszar przykościelny otoczony murem był pierwszą nekropolią (świadczą o tym mapy sprzed 1945 r.) w miejscowości aż do powstania nowego cmentarza w połowie XIX w. W 1729 roku zawaliła się wieża świątyni, odbudowana (wraz z remontem całej budowli) pod koniec XIX w. Na początku XX w. odnowiono barokową chrzcielnicę, a w 1909/10 r. ołtarz główny. Kolejne remonty: 1963, 1969-75 (pokrycie dachu, organy, instalacja elektryczna), 1969 (zawieszenie na wieży nowego dzwonu), 1979-80.


KAPLICE W BUKOWIE

Sześć przydrożnych kaplic, cztery większe wykorzystywane są jako ołtarze w czasie Uroczystości Najświętszego Ciała i Krwi Pańskiej.

  1. powstała pod koniec XIX w. Słupowa (forma prostopadłościanu), murowana z resztkami tynku. W dolnej partii wykonana z łupka, nadmurowana cegłą. Jej trzon zwieńczony jest trójkątnymi szczytami i nakryty dwuspadowym daszkiem. Kapliczka znajduje się za cmentarzem, przy drodze do Dzikowej,

  2. powstała pod koniec XIX w. Jest jednokondygnacyjną, murowaną kaplicą w całości licowaną czerwoną cegłą. Bryła budowli posiada formę regularna na planie prostokąta. Umieszczony osiowo otwór wejściowy, zamknięty jest ostrołukowo. Kaplicę przykrywa dwuspadowy dach ceramiczny. Obiekt znajduje się przy ul. Kwiatowej,

  3. wybudowana na przełomie XIX i XX w. Jest jednokondygnacyjną, murowaną kaplicą z regularną bryłą założoną na planie prostokąta. Elewację frontową kaplicy z osiowym wejściem zamyka trójkątny szczyt. Budowlę przykrywa dwuspadowy dach ceramiczny. Kaplica znajduje się przy ul. Lipowej,

  4. wybudowana na przełomie XIX i XX w. Jest murowaną budowlą jednokondygnacyjną, tynkowaną z tynkowanym detalem. Otwór wejściowy do kaplicy umieszczony został osiowo w elewacji, zwieńczonej falistym szczytem. Dwuspadowy dach ceramiczny budowli, przebudowany został współcześnie. Kaplica znajduje się przy ul. Lipowej,

  5. wybudowana pod koniec XIX w. Słupowa, murowana i tynkowana. Umieszczony na prostym cokole 2-kondygnacyjny trzon kapliczki zwieńczony jest trójkątnymi szczytami i nakryty dwuspadowym daszkiem. Wyższa kondygnacja, rozczłonkowana jest blendami. Kapliczka znajduje się przy ul. Lipowej,

  6. wybudowana pod koniec XIX w. Kapliczka słupowa, murowana i tynkowana. Posiada formę prostopadłościennego słupa, zwieńczonego profilowanym gzymsem. W górnej części ściany licowej kapliczki, znajduje się prostokątna wnęka, w której zawieszony jest drewniany krucyfiks. Kapliczka znajduje się przy ul. Lipowej


KOŚCIÓŁ PW. WNIEBOWZIĘCIA NAJŚWIĘTSZEJ MARYI PANNY W IMBRAMOWICACH

Kościół pw. Wniebowzięcia NMP w Imbramowicach: jego budowę ukończono w 1522 roku (data wybita nad drzwiami do zakrystii). Murowany z kamienia łamanego i cegły. Salowy z prostokątnym dwuprzęsłowym prezbiterium, sklepienie chóru kolebkowe z lunetami (2 połowa XVII w.). Świątynia orientowana, od południa dobudowana czworoboczna wieża oraz kaplica nakryta neogotyckim sklepieniem gwiaździstym.

Wystrój wnętrza:

  • gotyckie sanktuarium wykonane prawdopodobnie w XV wieku z piaskowca łączonego żelazem

  • renesansowa chrzcielnica

  • barokowy ołtarz główny

  • ambona z XVIII/XIX w.

  • wieczna lampka oraz rzeźby dwóch świętych

  • epitafia renesansowe:

  1. kamienne upamiętniające zamordowanego Lorenza von Hund w 1589 r. Ufundowane przez zabójcę – Ernsta von Poser w 1593

  2. drewniane – upamiętniające zamordowanego 17 lutego 1589 r. Martina von Hof-Schnorbein. Ufundowane przez zabójcę – Dawida von Borwitz auf Dirswitz

  • kamienne płyty nagrobne:

  1. Henryk von Reichenbach von Klettendorf auf Pitschen und Tarnau †23.06.1588

  2. Ursula von Reichenbach †27.05.1598

  3. Dziecko Georga von Reichenbach †02.02.1612

  4. Maria von Reichenbach z domu von Seidlitz †07.07.1614

  5. Anna von Reichenbach z domu von Lanscronin †08.03.1618

  6. Barbara von Reichenbach z domu von Adelsbach †06.11.1626

  7. Anton von Matuschka und Toppolczan baron Spättgen †1860
    Alojza von Montbach-Bechau (żona Antona) †1868

Od końca XVI wieku do lat 20-tych XVII w. krypta świątyni była miejscem pochówku członków rodu von Reichenbach z Pszczyna. Obszar przykościelny otoczony murem był pierwszą nekropolią (przypadkowe znaleziska szczątków antropogenicznych podczas prac remontowo-porządkowych) w miejscowości aż do połowy XIX w. kiedy powstał nowy cmentarz. Świątynia ucierpiała w czasie wojny trzydziestoletniej 1618-48. Jej wyposażenie było wówczas bardzo skromne: 2 świeczniki z mosiądzu, cynowy kielich, sukno na ołtarz, a stan techniczny całego obiektu był zły. W latach 1633-1641 całkowicie zrujnowane i ograbione zostało probostwo, zapewne przez żołnierzy wojsk cesarskich (austriackich). Przed 1667 r. odbudowano probostwo i wyremontowano świątynię. Kolejne remonty: lata 30/40-te XX w., 1962 (tynki zewnętrzne i wewnętrzne, dach), 1967-68 (odnowa polichromii), 1995-2000 (odrestaurowanie wnętrza)


KAPLICZKA BAROKOWA W KALNIE

Wybudowana na początku XVIII w. z inicjatywy opata krzeszowskiego Dominika Geyera. Jest murowaną (tynkowana z tynkowanym detalem) kapliczką jednokondygnacyjną o prostej bryle, nakrytej dwuspadowym dachem ceramicznym. Fasada z osiowym wejściem do kapliczki, zwieńczona jest falistym szczytem, zamkniętym profilowanym wyładowanym gzymsem. Wieżyczka z umieszczonym w niej dzwonem, nakryta jest baniastym hełmem z krzyżem i chorągiewką wiatrową z datą 1872 (data przeprowadzonego remontu). W kalenicy drewniana wieloboczna sygnaturka. Do pierwotnego wyposażenia kapliczki należała rzeźby św. Floriana i Pieta (przedstawienie martwego Jezusa Chrystusa na kolanach boleściwej Marii). W 2 połowie XIX w. w kapliczce przestano odprawiać nabożeństwa. Na początku XX w. obiekt został przyłączony tylną ścianą do powstałej wówczas remizy ochotniczej straży pożarnej (Freiwillige Feuerwehr). W 2010 roku kapliczka została gruntownie wyremontowana.


KAPLICA W KRUKOWIE

Wybudowana w stylu barokowym w roku 1701 z inicjatywy opata krzeszowskiego Dominika Geyera. Pod koniec XIX w. z powodu złego stanu technicznego rozebrano ją i w jej miejsce zbudowano z cegły nową kaplicę. Obecna budowla jest jednokondygnacyjną, wolnostojącą murowaną kaplicą z tynkowanym detalem architektonicznym. Zamknięty pełnołukowo otwór drzwiowy kaplicy umieszczony jest osiowo. Nad nim znajduje się odcinkowy naczółek, zamknięty profilowanym gzymsem. Dwuspadowy dach kaplicy pokryty jest blachą.


KOŚCIÓŁ PW. BOŻEGO CIAŁA W ŁAŻANACH

Typowy gotycki kościół wiejski wybudowany na przełomie XIII i XIV wieku (koniec XIII w.). Orientowany, wzniesiony z kamienia i cegły, jednonawowy z prostokątnym prezbiterium. W późniejszym okresie wzniesiono pierwszą wieżę (XVI w.?). W 1843 r. powiększono kościół o zakrystię wzniesioną nad kryptą i wtopioną w zarys budowli oraz dobudowano od strony zachodniej wieżę (pierwsza z XVI w. ? zniszczona w 1641 r.). Świątynia posiada zwartą bryłę pokrytą dwuspadowym dachem, obniżonym nad prezbiterium.

Wystrój kościoła:

  • renesansowa chrzcielnica

  • neobarokowe: ołtarz, cyborium i tabernakulum

  • nad drzwiami kościoła znajduje się tablica z 1569 r. informująca o rozbudowie świątyni, ozdobiona herbami rodów von Mühlheim i von Nimptsch, które sfinansowały całe przedsięwzięcie. Obok tablicy umieszczony jest zegar słoneczny

  • dzwon na wieży: ufundowany w 1618 r. przez Christopha von Zedlitz. Na nim herb rodowy von Zedlitz, data 1618, sentencja łacińska oraz imię i nazwisko - Lorenz Gisler w warsztacie, którego dzwon odlano

  • kamienne płyty nagrobne wewnątrz świątyni:

  1. Rosa (?) Mulheim (von Mühlheim) †1495

  2. Hans Mulheim (von Mühlheim)

  3. Jorge Mulheim (von Mühlheim) zw. Broschge (Buschke) †1549

  4. Christoph Mulheim (von Mühlheim) †1550

  • kamienne płyty nagrobne na zewnętrznej elewacji świątyni:

  1. Anna Piterswaldi (Peterswalde), żona Christopha Mulheim (von Mühlheim)

  2. Sigmund von Mühlheim auf Lahsen und Groß Elgot †09.12.1594

  • kamienne barokowe epitafium na zewnętrznej ścianie świątyni:

  1. Otto Sigmund von Nostitz auf Lahsen *11.12.1662 †28.01.1703
    Od 2 połowy XV wieku do końca XVI wieku krypta świątyni była miejscem pochówku członków rodu von Mühlheim. Cały teren przykościelny wraz z założonym na planie owalnym cmentarzem otacza mur (nieregularny kamień, złom skalny) o charakterze obronnym ze śladami otworów strzelniczych. Powstanie obronnego muru datowane jest na niespokojne lata wojny trzydziestoletniej 1618-48. W czerwcu 1641 r. od uderzenia pioruna zniszczony został dach i wieża świątyni, jednak stosunkowo szybko odbudowano kościół. W grudniu 1646 roku plebania w Łażanach została splądrowana przez żołnierzy cesarskich (austriackich) ze zgrupowania wojsk generała Raimunda Montecuccoli. Remonty świątyni: 1843, 1857 (odnowienie wnętrza, nowy ołtarz główny i ambona), 1913 (odnowienie wieży), 1934 (nowy ołtarz), 1978 (remont kapitalny)


KAPLICA W MIELĘCINIE

Wybudowana została ok.1850 roku.Jest murowaną, tynkowaną budowlą z tynkowanym detalem, założoną na planie kwadratu. Fasada wejściowa zwieńczona jest szczytem trójkątnym z krzyżem. W polu szczytu znajduje się prostokątna blenda. Duży, osiowy otwór wejściowy zamknięty jest łukiem koszowym. Dwuspadowy dach kaplicy, pokryty jest dachówką ceramiczną


KAPLICA PW. MATKI BOŻEJ KRÓLOWEJ POLSKI W MROWINACH

Powstała w 1989 r. po wyremontowaniu i zaadoptowaniu na cele modlitewne byłego mauzoleum rodu von Kulmiz. Przez zabudowanie kolumnady zamknięto obiekt, powiększając przy tym jego przestrzeń użytkową. W 1990 roku wstawiono nowe okna i drzwi, wykonano ołtarz i ławki oraz uporządkowano cały otoczony 1,5 m murem teren, który do lat 40-tych XX w. był cmentarzem. W 2000 r. ustawiono przed kaplicą Krzyż Jubileuszowy.


KOŚCIÓŁ PW. ŚW. JÓZEFA W POŻARZYSKU

Pierwsza wzmianka źródłowa o kościele pochodzi z 1198-1201. Istniejąca do dnia dzisiejszego budowla została wzniesiona najwcześniej w połowie XIII w, jest więc to druga świątynia w miejscowości, a o pierwszej nic nie wiadomo poza tym, że ufundowana została przez ród rycerski Ilikowiców. Mury kościoła zbudowane zostały z granitu łamanego, naroża z ciosów granitowych, a detale architektoniczne z piaskowca. W pierwotnej formie był to obiekt jednonawowy z dwoma półkolistymi wieżami po bokach nawy i wydzielonym, prawie kwadratowym prezbiterium. Nawę pokrywał płaski strop, a prezbiterium sklepienie krzyżowo-żebrowe wsparte na prostych wspornikach. Bryła kościoła uległa na przestrzeni wieków znacznym przekształceniom. Wieża północna została zniszczona i rozebrana, natomiast południową obniżono.

Wystrój: z pierwotnego wystroju zachowały się przyścienne sakramentarium w prezbiterium i dwa portale. Południowy, ostrołukowy z 3 parami kolumienek i wczesnogotyckimi głowicami kielichowymi, ozdobiony jest elementami roślinnymi. Ostrołukową formę nadano również portalowi północnemu. Kamienne płyty nagrobne wewnątrz świątyni:

  • Anna von Schindel †1587

  • Córka Anny i jej męża Asmarisa †1587

  • Siegmund von Nostitz †1606

  • Barbara von Köckritz i jej dziecko †1621

Około 1600 r. kościół został przebudowany. Kilkadziesiąt lat później ucierpiał w trakcie wojny trzydziestoletniej wraz z plebanią, która została wówczas spalona przez żołnierzy cesarskich (austriackich). W 1852 r. świątynia została gruntownie wyremontowana. W trakcie II wojny światowej zimą-wiosną 1945 r. wieża kościelna stanowiła doskonały punkt obserwacyjny dla artylerzystów niemieckich, których jednostka stacjonowała w Pożarzysku i prowadziła ostrzał radzieckich umocnień polowych, biegnących wzdłuż dzisiejszej linii kolejowej w Imbramowicach. Wskutek wymiany ognia artyleryjskiego i ataków lotnictwa radzieckiego, uszkodzone zostało pokrycie dachowe i mury kościoła. Brak należytej troski o świątynię po zakończeniu wojny, doprowadził do jej ruiny. Do lat 60-tych XX w. zostały już tylko mury budowli. Dopiero w latach 1974-76 kościół został odbudowany.


KAPLICA ŚW. ANTONIEGO W PYSZCZYNIE

Wzniesiona w 1895 r. przez rodzinę hr. von Matuschka, baronów Toppolczan-Spattgen, jako kaplica upamiętniająca zmarłego w 1899 r. członka tego rodu hr. Ernsta Alfreda. W 1902 r. w krypcie kaplicy, mogła zostać pochowana Gabriela von Matuschka, jednak nie ma pewności co do wykorzystywania kaplicy jako nekropolii rodzinnej. Po II wojnie światowej budowla, przekształcona została w kaplicę mszalną. W 1999 r. dzięki środkom finansowym zebranym przez mieszkańców i przy wsparciu finansowym z budżetu Gminy, obiekt został odrestaurowany, a otaczający go teren uporządkowany. Kaplica jest murowaną, tynkowaną z tynkowanym kamiennym detalem (przypory, sterczyny, obramienia otworów), budowlą utrzymaną w stylu neogotyckim, założoną na planie prostokąta. Jej elewacje zewnętrzne artykułowane są smukłymi ostrołucznymi otworami. Kaplice nakrywa ceramiczny dach dwuspadowy z ażurową sygnaturką wieńczącą szczyt fasady.


KOŚCIÓŁ PW. WNIEBOWZIĘCIA NMP 
W WIERZBNEJ

Kościół w Wierzbnej wybudowany został w latach 1230-1250. Pierwsza wzmianka pisemna o nim pochodzi z 1283 roku. Budowla wzniesiona została zapewne z fundacji możnego śląskiego rodu Wierzbnów, który posiadał patronat nad świątynią. Pierwotnie był to orientowany kościół romański, który prawdopodobnie posiadał wezwanie maryjne. W 1347 roku biskup Henryk z Wierzbna przekazał patronat nad kościołem cystersom z Kamieńca Ząbkowickiego. Następnie w 1585 roku wykupili go wraz z całym lennem cystersi z Krzeszowa. W międzyczasie przeszedł on w 2 połowie XV wieku gruntowną restaurację i otrzymał nowy wystrój w stylu gotyckim. Do największego rozkwitu wierzbneńskiej świątyni przyczynili się jednak późniejsi krzeszowscy opaci: Bernhard Rosa, który utworzył tu w 1683 roku przeorat oraz opat Innozenz Fritsch, który rozbudował powstałe około 1696 roku skrzydło klasztorne w nowy barokowy kościół. Świątynia romańska została zachowana w całości, stając się niejako fasadą nowego kościoła (pełni ona m. in. funkcję kruchty oraz bocznych kaplic). Wzniesiona została z regularnych ciosów piaskowca z późniejszą murowaną i tynkowaną nawą, stanowiącą pierwotnie część budynku klasztornego. Dwie masywne wieże zwieńczone są późniejszymi, barokowymi hełmami. Nawa pierwotna z prezbiterium przykryte są dwuspadowymi dachami ceramicznymi. Budowniczym barokowego kościoła był Christoph Köhler. Nowy kościół został konsekrowany w 1730 roku. Jest to budowla murowana, tynkowana o zwartej bryle na planie prostokąta. W części kościelnej jednokondygnacyjna z regularnym układem ujednoliconych, zamkniętych odcinkowo otworów okiennych. W części klasztornej dwukondygnacyjna, ze zróżnicowanymi otworami. Część klasztorną - obecną część korpusu kościoła przykrywa czterospadowy dach ceramiczny. W murach zewnętrznych romańskiej świątyni zachowały się dwie renesansowe płyty nagrobne, poświęcone zmarłemu w 1571 roku Leonardowi, synowi rycerza Hansa Dietricha von Rohn z Bagieńca oraz żonie rycerza Kaspra von Schindel, Helenie z domu Mubrigen i ich dziecku. Wewnątrz natomiast (kaplica Grobu Pańskiego) znajduje się barokowe epitafium, upamiętniające zmarłego w 1713 roku Joachima Friedricha von Zedlitza. W dawnym prezbiterium i apsydzie widoczne są fragmenty późnoromańskiej polichromii z 2 połowy XIII wieku oraz późnogotyckich malowideł z 1 połowy XVI wieku z przedstawieniami Ewangelistów oraz Ojców Kościoła. Wnętrze nowszego kościoła wypełnia w większości barokowe wyposażenie, które trafiło tu w 1728 roku z dawnego kościoła opackiego w Krzeszowie: ołtarz główny autorstwa Georga Schröttera z obrazem "Koronacja NMP", pędzla Georga Wilhelma Neunhertza (dawniej ołtarz główny krzeszowskiej świątyni) oraz dwa ołtarze boczne, również z warsztatu Georga Schröttera: św. Rodziny i św. Józefa, z obrazami autorstwa Bernarda Krause. Do barokowego wyposażenia należy również ambona oraz chrzcielnica. Inne ciekawe elementy wyposażenia to barokowe obrazy ilustrujące Drogę Krzyżową oraz znajdujące się w prezbiterium przedstawienia czterech ewangelistów. Dekorację freskową sklepienia, obecnie przemalowaną, wykonał w 1735 roku Franz Heigel. Z 2 połowy XIX wieku pochodzą dwumanułowe, dwudziestogłosowe organy, wykonane przez wrocławską firmę Müller&Ackermann. W latach 1962-1969 kościół został gruntownie wyremontowany. Usunięto wówczas w budowli romańskiej XVIII-wieczną ścianę przedzielającą nawę, a także odkryto gotycką polichromię w prezbiterium. Teren przykościelny otoczony jest XVI-XIX-wiecznym murem o zmiennej wysokości, wzmocnionym niskimi zewnętrznymi przyporami z ostrołukową bramą od strony południowej. Drogę do dawnego ogrodu klasztornego (ob. do plebanii) od strony północnej zamyka murowana, bogata w detal (zwieńczenie w formie Oka Opatrzności, flankowane przez ozdobne wazony), neobarokowa brama z końca XIX wieku.


KOŚCIÓŁ, KAPLICA MSZALNA PW. MATKI BOSKIEJ KRÓLOWEJ ŚWIATA W ZASTRUŻU

Pierwsza wzmianka o kościele w Zastrużu pochodzi z 1695 roku. Dobudowany został on od wschodniej strony pałacu, a wewnętrzne wejście do niego znajdowało się w sali reprezentacyjnej pałacu. Zachowana do dziś murowana, tynkowana budowla, jest jednonawową, dwukondygnacyjną świątynią z prostokątnym prosto zamkniętym, dwuprzęsłowym prezbiterium. Na osi środkowej fasady znajduje się sklepiona kruchta. Fasada budowli zwieńczona jest faliście zamkniętym szczytem. Wyposażenie świątyni, która pierwotnie mieściła 220 osób, było początkowo dość ubogie. W jego skład wchodził ołtarz z obrazem "Koronacja Maryi" autorstwa jednego z uczniów M.L. Willmana. W 1754 roku ołtarz rozbudowano dodając rzeźbę autorstwa Dorasili. W 1757 roku odnowiono wnętrze kościoła, który wyposażono wówczas w tabernakulum, a w 1795 roku w monstrancję. W 1890 roku odrestaurowano wnętrze świątyni, wymieniono ławki i ustawiono nowe organy. W lipcu 1892 roku ukończono budowę wieży, na której 2 miesiące później, 27 września zawieszono dzwon nazwany "Michał". W 1908 roku przeprowadzono gruntowną restaurację kościoła zastrużańskiego. Wszystkie prace zostały wykonane wówczas bardzo starannie, przy czym zachowany został barokowy wystrój wnętrz. Po 1918 roku w kościele umieszczone zostały płyty pamiątkowe poświęcone poległym na frontach I wojny światowej mieszkańcom Zastruża i Krukowa. W czasie działań wojennych w 1945 roku świątynia nie uległa zniszczeniom. Przez szereg następnych lat wobec braku należytej troski, jej stan techniczny oraz elementów wyposażenia ulegał stopniowemu pogarszaniu. W latach 1973-74 przeprowadzono konieczny remont, zachowując barokowy wystrój elewacji i wnętrza. W 1985 roku wykonano nowy ołtarz soborowy, a w 1995 roku zakupiono nowe lichtarze i sztandary. Rok później usunięto mur przylegający do kościoła i zakupiono organy elektryczne. Do lat 60-tych XX wieku świątynia w Zastrużu podlegała pod proboszcza z Gościsławia. W okresie późniejszym przeniesiona została do parafii żarowskiej. Obecnie kościół należy do Parafii w Mrowinach.


KOŚCIÓŁ PW. NAJŚWIĘTSZEGO SERCA PANA JEZUSA W ŻAROWIE

Jego wzniesienie datowane jest na 22 października 1909 roku. Autorzy projektu, dwaj znani wrocławscy architekci Overkott i Föhre, nadali budowli formę trójnawowego kościoła halowego z wysoką na 44 m, czworoboczną wieżą narożną. Okazała świątynia wzniesiona z czerwonej nie otynkowanej cegły, utrzymana jest w stylu neogotyckim. Kościół opięty jest uskokowymi przyporami. Zdobi go bogaty detal ceramiczny z elementami tynkowanymi. Smukłe otwory okienne świątyni posiadają ostrołukowe zamknięcia. Całkowity koszty budowy kościoła wyniósł 85000 marek. Do wyposażenia świątyni należą m.in.:

  • datowane na 2 dekadę XX wieku dwa ołtarze boczne: św. Marii i św. Józefa, wykonane przez dyrektora szkoły obróbki drewna w Cieplicach, Cyryla Dell Antonio

  • ołtarz główny z 1921 r., powstały w pracowni Augusta Wittiga w Nowej Rudzie

  • drewniana ambona, zawierająca płaskorzeźby 4 ewangelistów: Mateusza, Marka, Łukasza i Jana, wykonana w pracowni Augusa Wittiga w Nowej Rudzie

  • 27-piszczałkowe organy pochodzące z warsztatu Paula Berschdorfa w Nysie

  • chrzcielnica ufundowana przez H. Burkerta

Przed kościołem w 1918 roku ustawiony został kamienny krzyż misyjny z brązowym krucyfiksem.


KAPLICA CMENTARNA PRZY UL. ARMII KRAJOWEJ W ŻAROWIE

Wybudowana w stylu neogotyckim w latach 20-tych XX wieku. Jest budowlą murowaną z cegły na kamiennym cokole. Ściany zdobi bogaty detal ceramiczny. Rozczłonkowana bryła kaplicy założona jest na planie krzyża greckiego. Ramiona krzyża nakryte są dachami dwuspadowymi o pokryciu ceramicznym. Nad skrzyżowaniem naw znajduje się masywna wieża nakryta dachem brogowym.


 

 


  


strona główna  |  do góry  |